5 rad na niejadka!
5 porad dla przyjaciela osoby z zaburzeniem odżywiania się1. Nie dyskutuj o jedzeniu, wadze i ciele!Waga, ciało, jedzenie i diety to temat rzeka dla osoby z zaburzeniem odżywiania się. Jest ona owładnięta myślami, a prawdopodobnie nawet i snami na ten temat. Brakuje jej natomiast innej treści życia. Spróbuj poruszyć zupełnie odległe tematy. Staraj się w ogole nie ciągnąć tematu jedzenia, wagi itp. nawet jeżeli zauważasz, że twój(a) przyjaciółka (żona, siostra itd.) chce wrócić do swojego ulubionego terytorium rozmowy. Jeżeli osoba cierpi na otyłość lub wychudzenie, powinna wiedzieć, co realnie sądzą o tym inni. Inaczej, jeżeli waga tej osoby jest w okolicach normy – wtedy nie komentuj też wyglądu, a w szczególności wagi czy sylwetki tej osoby. Chodzi o unikanie wszelkich komentarzy: zarówno pozytywnych jak i negatywnych. Pamiętaj, że to właśnie zaabsorbowanie wyglądem jest tu problemem. Aby się wyleczyć, osoba chora na zaburzenia odżywiania się musi zrozumieć, że ciało i wygląd to poboczne tematy, a w życiu liczą się też zupełnie inne cechy. Wyleczy się dopiero, gdy dotrze do niej, że uroda i piękno nie są najważniejsze ani decydujące, lecz przemijają. Jej relacje z otoczeniem bardziej natomiast definiuje to, jaką jest osobą, co ma do powiedzenia i jak traktuje innych itp. Jeśli chcesz sprawić komplement, raczej zauważ w przyjacielu(ce) coś innego, nie związanego z jej(go) ciałem: np. że jest twórczy(a), uzdolniony(a), mądry(a), lojalny(a), pomocny(a). Przecież lubisz go(ją) za inne cechy, nie tylko za wygląd. Jeśli wprost zapyta, jak wygląda najlepiej w ogole nie odnosić się do sprawy wagi, lecz zauważyć coś niezwiązanego z sylwetką, np.: 'podoba mi się jak wyglądasz, szczególnie, jak ta bluzka pasuje do twoich oczu'. 2. Nie oczekuj cudownego ozdrowienia!Chociaż samo wzbudzenie nadziei po pierwszych wizytach u psychologa potrawi zatrzymać objawy na jakiś czas, leczenie zaburzeń odżywiania się jest zwykle długie i żmudne. Nawroty choroby są niestety bardzo częste i wymagają powtórnych interwencji. Dlatego nie ma co nastawiać się na cud-terapię, ale lepiej przygotować się na długotrwały, pełen emocjonalnych zawirowań proces. 3. Pokaż, że ci zależy!Osoby z zaburzeniami odżywiania się cierpia na niską samoocene i są często skrajnie zaabsorbowane sobą. Przez to opętanie myślami o jedzeniu, małą wagę przykładają one do otoczenia i innych ludzi. Spróbuj pokazać dotkniętej zaburzeniem osobie, że zależy ci na niej i jej zdrowiu. Nie licz jednak, że będzie ona okazywać tobie wdzięczność. Prawdopodobnie twój(a) przyjaciel(ka) cierpi na ambiwalencję wobec swojego zaburzenia. 4. Zaakceptuj ambiwalencjęAmbiwalencja oznacza dwie sprzeczne emocje. Pacjent(ka) czasem bardzo chce wyzdrowieć, ale często też (a może jeszcze częściej) zupełnie tego nie chce. Przecież pragnienie szczupłej sylwetki jest treścią choroby, a wyzdrowienie w anoreksji i bulimii często wiąże się z przytyciem. Taka podwójność stosunku do wyzdrowienia i do zaburzenia jest częścią tej choroby. Dlatego gdy zauważysz sprzeczne twierdzenia i zmieniające się jak w kalejdoskopie uczucia wiedz, że to objaw choroby, a nie zwykły brak konsekwencji. 5. Pokaż frustrację, ale nie zrywaj relacji - nie obrażaj się!
Towarzyszenie osobie z zaburzeniem odżywiania się może być bardzo ciężkie i frustrujące. Gdy jesteś wyjątkowo sfrustrowany(a), i wściekła(y) na tę osobę, przyznaj to. Warto jednak, byś także pokazał(a), że twoja irytacja nie zmienia waszej relacji. Nie obrażaj się więc i nie zrywaj relacji. Ważne jest by osoba ta wiedziała, że lubisz ją, choć chwilowo wyprowadziła cię z równowagi. Czytaj więcej: W pułapce jedzenia: zaburzenia odżywiania się |